Overslaan en naar de inhoud gaan

Colomn: De vloek van de farao

Dankzij zijn creatieve uitvinding, krijgt hij een job bij de overheid: hiërogliefen schrijven! Vanochtend beitelt hij een belangrijke boodschap in de ommuurde begraafplaats van farao Hor-Aha. Banksisi is in zijn nopjes. Zijn baas gaat zó fier zijn als hij komt te sterven! En iedereen zal zich vergapen aan de coole inkervingen als ze ooit het graf delven... 

 

“Of nee, wacht! Correctie. Ze mogen deze tombe nooit openmaken!” 

 

Snel beitelt Banksisi inscripties over het weerzinwekkende lot dat grafschenders te wachten staat. Hij glundert. Als ze dit lezen, gaan ze nogal eens bang zijn!

 

Banksisi wandelt de stad in, kijkt naar de verkeersdrukte en denkt: wat een zottekot is me dat hier! Als onze chief maar niet onder een nijlpaard sukkelt. Hij maakt een mental note: Strakjes een steen kerven met ‘opgepast voor overstekende nijlpaarden.’ De man kijkt omhoog naar de stand van de zon en wist het zweet van zijn voorhoofd. Het is middag beslist hij. Tijd voor een biertje, het enige zuivere water in Oud-Egypte.

 

Exact 5000 jaar later, op de zonnige zaterdag van 14 september 1822, roept het Franse wonderkind Champollion in alle opwinding: “Ptolmys!” Hebbes! Na jaren breinbreken, ontcijfert hij de betekenis van hiërogliefen. Rijkelijk laat.

 

De niet mis te verstane boodschap van Banksisi heeft de tand des tijds maar moeilijk doorstaan. Een duidelijke boodschap formuleren voor de toekomst, blijkt minder evident dan gedacht. 

 

Neem nu het reële gevaar van hoog radioactief afval. Ook over duizenden jaren moet je waarschuwing onmiddellijk begrepen worden: “Pas op kerel, deze brol niet aanraken! Blijf eraf, het is levensgevaarlijk!”

 

In het huidige non-debat over kernenergie heeft niemand het hier over. Sterker nog, kernenergie wordt gepresenteerd als ‘uitermate proper’. Het afval steken we straks diep in de grond. Klaar?

 

De vloek van het kernafval is, in vergelijking met die van de farao, allesbehalve een mythe. Net zoals Banksisi 5000 jaar geleden, geloven we in de evidentie dat onze nakomelingen onze inscripties vlotjes gaan begrijpen. Maar dat is mogelijkerwijs een vorm van hoogmoed.

 

Of misschien beseffen we die consequentie net wel, maar gelooft niemand nog dat we het op deze aardkloot nog langer dan een paar honderd jaar trekken. Lijkt net daarom kernafval misschien het minste van onze zorgen? Hor-Aha draait zich om in zijn graf!

 

- Pieter Callebaut